De illusie van vrije verkiezingen

De illusie van vrije verkiezingen

Mahmoud Abbas is helemaal niet populair, maar de Palestijnen snakken naar vrede.

Mahmoud Abbas is helemaal niet populair, maar de Palestijnen snakken naar vrede.

© belga/afp

De verkiezingen van afgelopen zondag dienen de Palestijnse zaak allerminst, schrijft Ico Maly. Ze zijn volgens hem een onderdeel van de apartheidspolitiek van de bezettende macht. ,,Democratie en bezetting gaan nooit samen.”
MET het overlijden van Yasser Arafat was voor veel politici een obstakel weggeruimd in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Volgens Javier Solana, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie, moet de internationale gemeenschap de dood van Arafat aangrijpen om het vredesproces in het Midden-Oosten nieuwe impulsen te geven: ,,Het beste eerbetoon aan Arafat is een versterking van onze inspanningen voor de oprichting van een vreedzame en leefbare Palestijnse staat, zoals voorzien in het stappenplan.” Premier Guy Verhofstadt drukte zijn hoop uit dat de verschillende partijen weer het stappenplan zullen opnemen. Zijn minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, was zoals gewoonlijk minder subtiel: ,,Bij zijn overlijden begint een nieuwe periode in het Midden-Oosten. Ik hoop dat de nieuwe Palestijnse leiders in staat zullen zijn om vrede met Israël te bewerkstelligen”. We horen duidelijke echo’s van de Israëlische stem: de bal ligt in het Palestijnse kamp.Daarnaast leeft bij velen leeft het idee ,,dat er iets los komt” in de kwestie. 2005 lijkt wel een nieuwe frisse start in de Israëlisch-Palestijnse kwestie.

Kort na het heengaan van de ‘demonische vijand’ kwam de Amerikaans-Israëlische wens uit: er werden presidentsverkiezingen aangekondigd en van meet af aan leek ‘hun’ kandidaat het pleit te winnen. De Standaard haalde opgelucht adem: ,,De Palestijnse leiding had aangekondigd dat ze binnen zestig dagen na het overlijden van Yasser Arafat presidentsverkiezingen zouden plaatsvinden. Ze vinden nu zondag plaats. De Palestijnse Autoriteit had beloofd dat deze verkiezingen democratisch zouden verlopen. Er zijn zeven kandidaten die de kans kregen zich kenbaar te maken en campagne te voeren.”(Commentaar DS 8 januari) De kerstsfeer was voelbaar in het land. Het enige probleem is dat presidentsverkiezingen houden terwijl men nog steeds onder de knoet van de bezetting leeft, helemaal contradictorisch is: soevereiniteit en bezetting sluiten elkaar per definitie uit.

Native chief

De wereld lijkt vaak te denken dat de Palestijnse bevolking zijn ultieme vorm van soevereiniteit uitvoert door ,,vrij en democratisch een eigen president te verkiezen. Belangrijk is dat de Palestijnse Autoriteit een creatie is die afstamt uit het tijdperk van de Oslo-akkoorden. De Palestijnse Autoriteit kreeg een beperkte bevoegdheid en werd mee verantwoordelijk voor de veiligheid van Israël. Die constructie verwijst duidelijk naar het (Brits en Franse) koloniale model van de native chief . Dat model is erop gericht om lokale autoriteit te verweven met de autoriteit van de bezetter ten aanzien van de overheerste bevolking. Het recept: duid een plaatselijke leider aan die onder toezien van de bezetter iets meer status mag opbouwen en enige ondersteuning geniet van de kolonisator. Geef hem een titel, enkele privileges en een veiligheidsdienst – weliswaar een veiligheidsdienst ter bescherming van de bezetter. Klaar is kees.

Van soevereiniteit is dus geen sprake, van democratie bijgevolg ook niet. Maar dat weerhoudt Rudy Vranckx er niet van om te stellen dat deze verkiezingen ,,bewijzen dat de Palestijnse democratie leeft”.

De vrije en democratische verkiezingen waarvan sprake in de media, gingen over het verkiezen van deze nieuwe ‘native chief’. Israël en de VS hebben het Palestijnse volk vanaf het begin duidelijk laten weten wie het bij de verkiezingen moest halen: Mahmoud Abbas.

De roep om vrede

Abu Mazen (Mahmoud Abbas) heeft het gehaald, afgelopen zondag. Nochtans is hij lang niet zo populair als wijlen Arafat of Marwan Barghouti. Hij staat bij de Palestijnen zelfs bekend als corrupt en als de man die hoogstwaarschijnlijk de verworven Palestijnse rechten zal inleveren onder Amerikaans-Israëlische druk. Waarom hebben de Palestijnen hem dan verkozen?

Het valt niet te ontkennen dat Abbas de beste relaties onderhoudt met Israël en de VS en dus het meest kans maakt om een vredesakkoord te tekenen. De Palestijnse roep om vrede weerklinkt luid door in deze verkiezing. De Palestijnen hopen dat Abbas zich even inschikkelijk zal tonen met de Israëlisch-Amerikaanse ‘vredesvoorstellen’ als voorheen. Als je nagaat hoe de Israëli’s Abbas behandelden en dat vergelijkt met hoe ze zijn uitdager Mustafa Barghouti aanpakten, is er geen twijfel meer over de favoriete kandidaat. Barghouti werd tijdens zijn campagne vastgehouden in Oost-Jeruzalem, hij werd in elkaar geslagen toen hij een medewerker te hulp kwam die door Israëlische soldaten werd lastiggevallen. Een 17-jarige vrijwilligster werd doodgeschoten terwijl ze verkiezingsaffiches van Barghouti aanbracht in een vluchtelingenkamp in Gaza.

Ook onze media zijn er duidelijk voor gewonnen dat Abbas de fakkel overneemt, hij is ,,one of the good guys” , zoals Bush het zei . De Standaard vindt dat we Abbas een kans moeten geven ook al is waar dat hij werd ,,gezalfd door de Palestijnse leiding en met name door al-Fatah, de grootste groep binnen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO. En dat zijn overwinning op voorhand lijkt vast te staan. Dat is een erfenis van het verleden, toen Arafat alle touwtjes in handen hield.” (Commentaar DS 8 januari) Maar de aangekondigde overwinning van Abbas is geen gevolg van de ,,politieke natuur” van de Palestijnen, zoals deze krant denkt. Ze is het gevolg van de jarenlange Israëlisch-Amerikaanse strategie tegenover van de Palestijnse bevolking.

Apartheidspolitiek

Van vrije en democratische verkiezingen is dan ook helemaal geen sprake. De Palestijnen leven onder Israëlische bezetting. Verkiezingen veranderen daar geen ene moer aan, ze verlenen zelfs legitimiteit aan de huidige apartheidspolitiek en suggereren dat de Palestijnen werkelijk over soevereiniteit zouden beschikkenDe verkiezingen zorgen voor een mooi en democratisch imago, de bezetting blijft netjes buiten beeld. In deze omstandigheden wint enkel Israël, dat zijn dagelijkse kolonisatie en militaire wanbeleid in de bezette gebieden kan toedekken.

Ico Maly

(De auteur is coördinator van Kif Kif Mediawatch en publiceert over beeldvorming en de Israëlisch-Palestijnse kwestie.)

www.kifkif.be

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s